Giriş |  Kayıt
"Sanat, özgürlük tarafından emzirildikçe büyür."
SCHILLER
 
 
 

Yazar ismi :  Canay Gümüşlü Safi (Yazarın ana sayfası için tıklayın)

Sen de Canay Gümüşlü Safi isimli yazara destek olmak istiyorsan, yıldızlı oylama ile oylamaya katılabilir, 1 ile 10 arası puanlama yapabilirsin.


 
      Bir Buruk Gençlik Hikayesi - 2  
Benim motorun krank milinin yolda giderken kırılmasını saymaz isek, Şile gezisi çok keyifli geçmişti. Belki de son günlerde bana bir şeyler oluyordu, normalde daha elit yerler beni cezbederdi, ama o gün denize karşı kayalıklara oturup elimizde biralar ile, güneşin batışını izlemeyi, kara denizin hırçın rüzgarının tenimde dolaşmasını ve beni ürpertmesini ne çok özlediğimi fark etmiştim. En son, lise yıllarında kaçıyorduk arkadaşlarla Moda sahillerine. Sonra ne olmuştu da çok elit olmuştum, yükselip yükselip böyle kasıntı biri olup çıkmıştım bugünden bakınca geçmişe, hala bulamıyorum. Fakat daha epeyce yolun başında olduğumu o günlerden hemen sonra görmeye başlayacaktım. Bunaldığım zamanlar, hem unutmayayım, hem anlaşılmasın diye, Japonca anlatmaya çalışırdım hislerimi, yine bir şeyler gevelemiştim o gün, Şile’nin soğuk dalgalarına bakarken. Tekin kız arkadaşı Lamia ile bir köşeye çekilmişti, eh tabi, romantik görünüyorlardı, ama arkadaşlarımın ilişkilerinde hep bir şeyin eksik olduğunu düşünüyordum. Neydi o tılsım, o günlerde tam olarak ifade edememiştim sadece. Ama bugün çok iyi görüyorum ki, aslında gençliğimin aradığı sadece melankoliydi, fikirlerin çarpıştığı, akılların seviştiği, kalbin kanatlanıp uçmaya çalıştığı melankoli havası yoktu hiç birinde. Sadece birbirlerine bakıp bakıp sarılan iki kurmalı oyuncak gibi geliyordu o dönemlerde sevgili olan her çift. O akşam, güneş batarken onları uzun uzun izledim, Kyoto’dadaki maceralarım, Kaede, Sumi, Dai, Aiko, ve diğerleri geldi aklıma. Japon kızlarının çok ilgisini çekmiştim. Hiç yalnız kalamamıştım Japonya’da. Hepsini de kısa sürelerde bile olsa mutlu etmiştim. Onların dilini konuşmaya çalışan beyaz tenli ve üstelik paralı, dünya yansa yorganı olmayan o genç adamı nerede bulacaklardı, ya da kaç kere karşılarına çıkardı benim gibi biri. Ben daldım gittim, arkadaşlar çıkardılar beni hülyalarımdan, birkaç kez tekrarlanınca bu, benim tadımın kaçtığını düşündüler ya da onlara uymadığımdan benden rahatsız oldular, sonunda dönüş yoluna geçmeye karar verildi. Karanlık basan, o dağ yolunda, kız arkadaşlardan birini bırakmak için, Gebze’ye doğru ilerlemeye başladık. O zamanlar kimseye diyememiştim ama, gün boyunca, düşünmeyi bırakmadığım tek şey vardı, Simya. Hep konuşmalarımız, tartışmalarımız, bakışmalarımız, kaset gibi başa dönüp dönüp duruyor, ne altımdan kayıp giden yola, ne de arkadaşlara dikkat ediyordum. Herhalde, Gebze’ye yaklaştığımız bir düzlükte, hızımı artırdığım sırada, motor stop etti ve makinenin dengesi birkaç saniyede bozuldu. Hepsinin arkasından gittiğim için mesafeyi açtığımı, hatta yalpalayarak durmaya çalıştığımı Burak dışında gören olmamıştı. Diğerlerin bunu görüp dönmeleri 10 dakika almıştı neredeyse. Ne yapsak Motoru çalıştıramadık. Ben, içlerinde en acemileri olduğum için hepsi kendilerini sorumlu hissediyorlar, akıl veriyorlardı. Motoru biri bırakıp diğeri inceliyordu. Cep telefonu tabii ki çekmiyordu. Bir arkadaşın çekici bulmaya gitmesi, diğerlerinin beklemesi, grup olarak dağın karanlıklarında motorların huzmeleri altında oturduğumuz çam dipleri, hepsi geçmişe karışmış gitmişti, halbuki o saatlerde, babamla evde saat kaçta karşılaşacağımı düşünmekten zamanın hiç geçmediğini düşünüyor ve düştüğüm duruma bunalıyordum.

Çok sonra, çekici geldi, motorumu çekiciye verdim, yatağından kaldırdığımız usta ile görüşüp, motoru oraya bıraktım, sonra taksiye güç bela atlayıp sabaha karşı üç gibi eve gelebildim. Babam çoktan uyumuştu, Halamı da Kur’an okurken buldum. Beni beklerken vaktini mi değerlendiriyordu ne? Babamın öncül fırçalarını ondan yedikten sonra, niye Japonya’dan kesin dönüş yaptığımı kendime sora sora yatağıma sürüklendim usul usul. İşin aksi gibi ertesi gün babamla ticaret odasının kahvaltısına davetliydik. Sabah, uyanamaz isem, babamdan işiteceğim azarları hayal ederken kapandı gözlerim. Ah o güzel gözler, kapalı perdelerinin ardında da o hırçın kızı görmeye devam etmişti…
 
 

Bu yazının tüm hakları ve sorumluluğu Canay Gümüşlü Safi üzerindedir.
Bu yazının ilgili yazara ait olmadığını, yazının içeriğinde şahsınıza veya toplumun genel ahlak değerlerine bir hakaret olduğunu, içeriğinde açıkça yazılmış müstehcen ifadeler veya edebi yazılarda olmaması gereken ağır küfürler bulunduğunu düşünüyorsanız, ilgili yazıyı ve yazarı site yönetimine bildirebilirsiniz.
Yazıların içeriğinden www.edebiyatdunyasi.com ve Ada İnternet Yayıncılığı ve Reklamcılık Şti. yetkilileri sorumlu tutulamaz.
 
Tüm yazıları

İlkÖnceki2345

 
1 .  İbrahim Değerli
2 .  Mehmet Akb
3 .  Serhat ÖZER
4 .  Abdulvahap UNCU
5 .  Ali Demiral


 
1 .  DeryaDerviş
2 .  Gülüm Çamlısoy
3 .  Berat Uyanık
4 .  İbrahim Değerli
5 .  Elnur Əliyev


 
1 .  Ahmet Duman
2 .  Tunahan çelik
3 .  erhan
4 .  Canay Gümüşlü Safi
5 .  Ömer Faruk Hüsmüllü

 

     


Basında sitemiz | Bize ulaşın | Reklam

Sözleşmeler Gizlilik ve Kullanım Sözleşmesi | Tüketici Hakları, Üyelik, Güvenlik ve Teminatlar

Tüm hakları saklıdır 2017 © Edebiyat Dünyası

Edebiyatdunyasi.com'a eklenen yazılar ve görseller 5846 Sayılı FiKiR VE SANAT ESERLERi KANUNU'na göre korunmaktadır. Sitenin özgün içeriği 5187 Sayılı Basın Kanunu'na göre kaynak belirtilmeden başka yayın organlarında kullanılamaz. Kaynak belirtmek ve ilgili sayfaya link vermek koşuluyla sitenin tüm özgün içeriği başka yayın organlarında özgürce kullanılabilir.