Kimi ışığı bekler, kimi karanlığı...
Kimi gizlemek, gizlenmek ister karanlıkta; kimi görünmek gün ışığında...
kimi koşmak ister özlemi duyulan sevgiliye, gün ağarır ağarmaz. Kimi ise hayalini kurar yar kokan, gece kokan yatağın...
Öyle ki, aşk parlaktır, daha iyi görünür karanlıkta...
Gece sever saklamayı; kötüyü, çirkini, ayıba, kayıbı...
Kıskançtır gece, çekemez güneşi bile.. Tek'i, biricik'i Ay'dır. İzin verir karanlığına pırıltı vermesine...
Geceleri yollar, sokaklar boşalır. Oysa bilmezsin hangi şiirin, kitabın, öykünün içinden çıkacağını... Damlar kalemin mürekkebinden, dolar yazılara, kağıtlara, mısralara...
Gecenin gözü karadır...
Işığı sevmez gece müdavimlerinin gözleri, sessizliği arar kulkları... Gece yerini gün ışığına bıraktığında; bozulur büyü...
Turnusoludur duraklar, yollar, caddeler, sokaklar... günışığının!
Gece mi örter güneşi, güneş mi örter geceyi?... Bilemezsin...