Mustafa Kemal yolda attığı her adımın özgürlüğündedir ince bilekli bir kadının… Nefes alırken lezzetindedir sırtına dayanacak bir namlu korkusu yaşamamanın. Arkadaşlarınla caddede yürürken başörtüne yapışmamasındadır kirli bir adamın. Sana barbar diye gülememesindedir bir madamın. Oluşmuş benliğin, toplumsal kimliğin, ben kimim sorusuna cevaptadır ilk anda bulacağın.

Mustafa Kemal Osmanlı’nın bir terütaze fidanıdır gönüllere inkara rağmen uzanıverir. Bu fidan meyilde değil adeta yaşama değerbilirliktedir. Gülümserken bir bebeğin ciğerlerini deşebilecek kurşundan habersizliğindedir. Tarlada, bağda, bahçede bir kadının kocasıyla ettiği omuz birliğindedir. Her evde hayat dirliği, umut diriliği, ırktan öte insan birlikteliğindedir. Taşralısın diye itilmemek icabında toplumun lideri olabilecek rejimin inanılmaz modernizesindedir. Her mukavemetin dahasında, milliyetçiliğin en üst safhasında, bu sayede her faciadan sıyrılacak irfan kuvvetindedir.

Dünyada zeki bilinen her insanın kitaplığından ziyade aydınlığında, meydanları dolduran kalabalıkların umut çığlıklarında, her türlü metamorfozun zihni sınırlarında, cumhuriyetin yetiştirdiği aydınların temiz alınlarında, mücadelenin gizemli tadında, ufukları görebilen neslin burun hizasındaki ihtimamda, yazarların kalemindeki dirayette, bilen öğrencilerin gözlerindeki kıvançta, Emrah’ta, Erhan’da, Murat’ta, İsmail’de, Miyase’de, Ali’de, Ümit’te, Emel’de, Zeynep’te, Yusuf’ta, Şükran’da… Mustafa Kemal görebilen her vicdanda, konuşabilen her hamiyetli dudakta, akıl ile kalbin tam insicam, yarındadır.

Dün, Bugün, Atam
Tarihin can damarından aktı bu destan
Öz bağı vatan ve saadet yüreğine dayalı soğuk süngüler, rakamlar meçhul…
Ansızın kimliksiz bir taş oturdu Anadolu’nun ekin kokan bağrına,
Bebe sesleri kan kokan çizmelere bulandı,
Yoktu ölümden gayrisini hak tanımak bu cihette.
Kaçan ayak atasını çiğneyecek, korkan yürek öfkeli sahibine…
Bir çığlık esti buram buram elemin kara yüzüne,
Çirkin bakışlarda bir beklenti çalkalandı:
“Hasta adamın son nefesi mi?” diye.
Can vermek bir nefeslik bu vatan daim diyordu.
Adı Mustafa Kemal’di yahut umuttu.
…

Ayşe Yılmaz (2006 Atatürk ve Cumhuriyet Şiir Yarışması 2.’lik Ödülü)