Zaman zaman bazı insanların parıltılı sözlerine uzanır gider gözlerim. Bakımsız söylemler kokar son sahnelerinde düşüncelerin. Kimileri inandırmak, kimileri kandırmak ve kimileri ise uyandırmak için kullanır renkli cümleleri.

Bir tekerleme gibi zengin kafiyeler uydurur uyduruk bir edebiyatla. Önemsemediğim için söylemiyorum; ama yoksunluk içinde patron gibi görünmenin de anlamsız olduğuna inanıyorum. Yaşamın içinde fakirken onurlu olunur ki böyle olmalıdır zaten. Ancak kendin gibi olamazsan nasıl görünürsen görün aslında insanlık aynasının arka yüzünde kalırsın. Bir akşam karanlığı gibi genelde fark edilmezsin. Başka bir şey bilmeden bulmadan, öğrenmeden, sonuçlandırmadan biter gider hayatın nesilleri unutulanlar gibi.

Bir çok önemli saydığımız olayların üzerinden geçen yıllar bundan sonrası yok dediğimiz vakıaları unutturduğu gibi unutulur kendisi gibi yaşamayı tercih etmeyenler. Liyakat anlayışını uzak tutar kendinden ki bulaşmasın insanlık namına bir iki haslet. Amaçları bir kibrit ateşleyemeyecek kadar soğuktur.

Bazı zamanlar kendime de kızmıyor değilim hani. O kadar güzellik varken çoğu zaman inanmadığım, istemediğim, sevmediğim ve onaylamadığım konuların üzerinde durduğum için kendimi de eleştirdiğim çok oluyor. Güzellikler yaşanadursun kendi içinde. Gülümserim her duyduğumda aşk kokulu heyecanları. Ama inanmadığı gibi konuşan ve yaşayanlar kanatır kalbimi. Dökülür kalemimin içine kanlarım mürekkep niyetine. İhtiyaç duymadan kimseye yazarım kanlıkları.
Yazarım…
Yazarım…
Yazarım…