Umutları çakıl taşlarına takılı kalır uçurtma niyetinde. Ümitle korku arasında yaşaması telkin edilir. Hep bu aklına düşer sustuğunda yüreği. Hep aynı aralıkta kalır kalbine saplanacak bir mızrak boyu mesafeleri. Dudakları çatlar örtülü ellerinin sırrına.

Hilalleri düşler esaretin perdesiz camlarında. Anlatır heyecanla ayrılıkların farkını hicret tadında. Okyanuslar çizer ve sonra iki suyu bölen çizgiyi yorumlar. Bilir ki sarı çiçek ezgisi en güzelidir sonbaharın aşklarına hediye dağıtan. Doyurur esenliğe içindeki manalı haykırışlar. Etrafında kimsecikler kalmaz doyurdukça kalpleri. Çığlık atar içinde dünyayı titreten kimsesizliğine. Anlamında dağıtır çadırlardan çıkıp ve dünyayı saran adaleti. Kendiliksiz bir gözyaşı döktürür aldığı hediyeleriyle. Suratsız bir savunucu çıkar zulüm askerleri adına. Esaret çöker bileklerine ve yüreklerine. Bir temenni yükselir güneşi kıskandıran görkemiyle. Aşkına ağlar içinde yaşayamadığı elçiliği.

Bilir ki göz ağlamak, kalem yazmak ve dil anlatmak içindir. Bilir ki her şey kendi varlığının gereğidir. Bilir ki buzlar düşman değildir güneşe. Çöller kırgın değildir yağmurlara. Bilir ki en yufkası anne yüreğidir merhamet sütunlarında. Fikrine aşılamaz serseri ve hükümsüz açlığı. İhtilaller görür küçücük dünyasında kılıçsız ve kalkansız. Ölümler düşler kefensiz ve mezarsız. Sapanında çıkan taşlarla güçlenir hedefleri. Hassasiyeti aynada patlar çocukça uykularında. Her gül uzatışında dikenler kanatır kanatsız yüreğini direksiz ağızlardan. Geleceğe bir tarih yazılır geceler adına. Hep aynı akşamla bitirir rüyalarını. Alınır içinden kendine ait olan her ne varsa. Sazına hakaret yağar türküsüz ağızlardan. Vaatleri geride kalır yüzündeki simsiyah tavırlarında. Şahitsiz mahkemelere atılır arşın gölgesinde yazılmamış mimarilerde. Solar yüzü, solar anlamı ölümün gözlerinde. Solar yüreğim her anlattığımda bu hikâyeyi. Kuşatır acılarım daha başlamadan sözüme. Zavallı benliğim pes eder eziyet çağlarına. Unutulur ağızlardan ve çekilir köşeye şarkılarım.